sábado, 28 de febrero de 2009

Siempre nos quedará la tele.

Ni el Danny Boyle con su "Slumdog Millionaire", ni el aburridísimo "allá tú" con las cajitas de los huevos.
Este tipo, es: El Amo, El Supremo.
Bueno, en realidad Boyle veranea en Benidorm (le va lo rústico) vió esto y dijo... ¡Que conjones voy a hacer una película!.
El cine, que grandes momentos ofrece el cine, y la televisión, aunque sólo a veces.
Tenemos que montar una tele por aquí.
El primer programa será: ¿Quiere ir usted a Londres?.
Será una mezcla entre programa de humor e investigación. ¿Raro?. Que va.

P.S. este tipo se sabía la respuesta porque había visto "Su majestad de los mares del sur". Yo también me la sabía, lástima que mi timidez me impida salir por la tele.

Otro ídolo: Gana más, pero no es tan chulo y bah!, no mola.

viernes, 27 de febrero de 2009

yo reflexiono

Algunos os preguntaréis donde andaba yo en viernes, tras anunciar mi regreso desde el más allá de la informática. Tengo una explicación.
Estoy en Londres, me he venido hasta aquí para estudiar otros blogs, otras gentes, otras cosas, otras bebidas, otras formas de vida. Nada de mujeres, ni pensamientos pecaminosos. Ningún cachondeo, sólo trabajo. Me debo al blog, a todos vosotros. Soy vuestro, ¡tomadme!.
Adjuntaré reportaje e informe. Pero eso el lunes.
Por cierto, el domingo intentaré hacer un "especial elecciones", podría ser divertido, o no, pero seguro que no me aburriré.

jueves, 26 de febrero de 2009

Clases de Touriñés

Ando hiperactivo tratando de componer mi criterio para saber a quién votar.
para ello es necesario comprender algunos mensajes, aunque nos cueste.
es nuestra obligación como ciudadanos, como gallegos, como "touriñeses".


Bienvenido Mr Rajoy

Cuentan que cuando paseaba por El Temple, gentes salían a su paso, elogiaban su elegancia, apreciaban su gracia, reían sus chistes.
Algunos incluso lo invitaron a entrar en sus casas, a bailar en sus cocinas.
Después le arrearon con toda clase de problemas y algunas peticiones. ¡Rajoy! dame una consellería! gritó uno, Rajoy ni caso, era el Lisensiado.
Rajoy nunca olvidará su paso por El Temple, yo tampoco, un poli me pidió la documentación tres veces.



Me juran que hay gente que va por la calle cantando esto.
Otros incluso muestran fotos.
¿y Cubi? aún aguanta la respiración. Me aseguran que Don Mariano le dijo: "Deben respetarte mucho, no se atreven a mirarte".
Ninguno se atrevió a decirle la verdad: No lo conoce NADIE.


I´m back!

algunos somos carne de cañón.
no importa los años que pasen...



yo estaba allí, realmente creo que nunca he dejado de estarlo.

P.S. para aquellos que dejan que la brisa les susurre historias al oído.

All Bonsais

siempre hay alguno que no me pilla las bromas.
All Bonsais? Zp?.
Ahí os lo dejo, ¿veis? me siento útil de nuevo, ya he vuelto a emocionarme.

me he imaginado a nuestro estimado jefe compadreando en uno de esos viajes por "el mundo entero" que hace en ocasiones: Last tuenti yiars of govermen, ol dei everidei, "¿que tal jefiño?", ¡hand of saint!.

Un crack.

soy el emboscado

Lo he visto, ha pasado por mi lado, descapotado, feliz y sonriente, y no he podido echar mano de mi portátil para vomitar mi envidia. Eso ha ocurrido y ha sido doloroso. Han sido días duros queridos amigos (no diré lo de amigos y amigas que esa estupidez del género es una chorrada inventada por Ibarretxe y algún otro gili pescador de votantes y votantas).
Pues eso amigos y amigas ( si es que es tentador de cojones), han sido días difíciles. Me he sentido castrado, amputado, huérfano, solitario, mudo, gris, olvidado, vacío. 

No somos nadie, y yo sin mi portátil, cómplice silencioso de mis maquinaciones, soy menos que nadie, soy la nada absoluta. Un efluvio de la nada.

Como un octogenario sin Viagra, al que no se le excita ya ni la memoria, "con lo que yo fui", me repetía ante el espejo. ¿Fueron un par de días?, me pareció un siglo. 

He visto tantas cosas... he leído tanto, hubo un momento que temí envenenarme si mordía mi propia lengua.  Qué tristeza, necesitar un espacio virtual, para equilibrar mis orgánicas debilidades y vuestras carencias vitales.

Lo he asumido, me necesitáis para seguir existiendo, soy vital, necesario, fundamental. Como un faro que orienta vuestras dudas en el océano de la rutina, soy el chamán de la tribu, el gurú del chisme, el ayatollah run run, ¡soy el emboscado!. 

Tenían razón los que aseguraban que este blog venía a llenar una vida vacía. No soy nada sin vosotros, panda de cotillas (iba a decir cabrones, pero estoy sensible). Os amo (a ti también Cokí). Amadme la mitad y me sentiré un millón de veces amado.

P.S. La próxima avería, en lugar de disimular, me hago una colecta por suscripción. Dios, ¡how much estrés! (ya lo dijo Zp, para después añadir "All Bonsais").








lunes, 23 de febrero de 2009

lunes, tarde

Hola gentes de bien, personas maravillosas que leéis cada día.
También aprovecho para saludar a la chusmilla insufrible: paniaguados, palafreneros y tragasables, que suelen abrevar en este charco cuando sus dominantes bajos instintos se lo ordenan.

Os amo, a todos, lo he comprendido este fin de semana. Una inoportuna incidencia informática amenazó por alejarme indefinidamente de vuestra compañía. sufrí, lloré, incluso noté cierta flojera intestinal. Suerte que al final todo quedó en un susto, aún sin remediar del todo, pero un susto.

Soy feliz, aceptar que este blog es parte de mi, y hacerlo sinceramente, me ha devuelto la inspiración. Andaba yo aburguesado, enredado en intrigas palaciegas, ignorando mis primitivas y firmes motivaciones: la conspiración, sin más. ¿Por qué?, por molestar.

Semana crucial, ¿dimitirá Cubi? no lo creo, es más fácil que dimita Bermejo por una cacería que Cubi o el Lisensiado de Conchiñas por meter el zueco. ¿Se disfrazará Coki?, es posible. Cuentan que alguien le regaló unas cadenas y él aún anda dándole vueltas al asunto. ¿se irá Octavio?, que va, eso para Abril, que así no se irá sólo. ¿Ganará Touriño?, lo curioso de esta pregunta en que la respuesta es tramposa, ¿Gobernará Touriño? debería ser la pregunta, ganar... esa es otra historia.

Una cuestión más para esta "semana crucial": Pongamos por ejemplo que yo canto en un conjunto polifónico, y que un día amenizo una animada reunión con mis gorgoritos bien timbrados. ¿A cuántos contratos con la administración tengo derecho?.

Otra duda existencial que despejaré en breve con toda la maldad que sea capaz de reunir: ¿sirve para algo el Consorcio de As Mariñas?, ya, ya sé, como idea suena bien, pero... ¿sirve?. Debe ser interesante trabajar en un lugar, en el que difícilmente le piden a uno resultados. ¿Cuándo fue la última vez que hicieron algo que oficialmente justificara su existencia?, algo realmente útil, quiero decir. Hace tiempo que creo que el Consorcio no existe, en realidad, es una dimensión paralela, una especie de MATRIX para funcionarios de ida y vuelta. Pero ahí está y Europa tan cerca y tan generosa. No avanzaré detalles... en este momento.

y nada más, bueno sí. Una contundente reflexión política de cara al próximo fin de semana, mezcla de confesión y declaración de intenciones:
"Eu mexo na Quintana".

sábado, 21 de febrero de 2009

manual de campaña

queridos amigos en campaña, ahí tenéis unos consejillos para desmayar votantes:
1. meter barriga
2. mirada Pierce Brosnan (a alguno le será suficiente con no usar gafas ni lentillas ¿esa forma de mirar? pues esa)
3. gafas de sol estilo Duque y cierta fatiga en la voz. (ahí viene el punto de !ay señora! si supiera que agenda tan estresada tengo... y tal)
4. caminar despacio, pero con firmeza y sonreír a todo el mundo con elegancia (el exceso en la combinación de estos dos puntos, nos puede llevar a aparentar un pedo del carajo. Cuidado)
5. para evitar recordar los nombres, a unos les llamas "amigo mio" (lo de "jefe" esta pillado) y a ellas... ahí se improvisa, dependiendo del panorama, que llevamos haciendo eso en las discotecas toda la vida.
6. cerrar siempre las conversaciones con un chiste, total nadie nos estará entendiendo ni papa. Algo que funciona es ¡que cabrón el tío! si hay confianza y un ¡me alegro mucho de verle/a y tirar por patas. Eso no es un chiste, pero todo el mundo sabe que es mentira.
7. móvil a mano. que si uno se va a quedar sólo, mira la agenda, y hace que lo llaman o llama a alguien. ¿ridículo? es mucho pero aparentar que eres un político esperando una adopción.
8. para salir por patas funciona muy bien la frase ¡pero mira quien esta ahí! ¡disculpe un momento! (el momento será eterno con tal de no aguantar a la plasta de la vieja o al vecino plomizo). nota: quien esta ahí? eso no importa, cualquiera, aunque sea el tránsfuga del partido, ese mejor aún, que a ese lo dejas tirado y no puede protestar.
9. mentir siempre. Un candidato que empieza a decir verdades es un peligro, porque después no es capaz de recordar la cantidad de cosas que prometió. Las mentiras son mucho más flexibles, se van amoldando a cada interlocutor. Mentir es un arte. Bien lo sabéis.
hay más, pero aún queda campaña.
ejercicio:
este tipo era un esmirriado del carajo, pero... ¡tenía estilo!
repasar cien veces este vídeo e imitar los tempos.
(el peinado no Xabier, que es muy como del PP).

y ya está. para los más aplicados: cantar en la ducha el cheek to cheek hasta pillarle el puntillo*, que luego uno va por la calle susurrando eso y queda así como muy viajado.

* yo lo hago y los vecinos ya me piden bises, estoy por ampliar el repertorio con el "vivir na Coruña".

auto castigo tras corregir. combinación: repetir mil veces.
combinación, combinación, combinación, combinación...

viernes, 20 de febrero de 2009

sobre el amor y la amistad

¿De qué sonada chapuza ha salvado Lord Milito a monseñor Cokí?

Cuentan que tan grande era el despropósito y tan efectista fue la actuación del Gris Lord, que el monseñor le ha jurado amor eterno. ¡Milito te quiero! Dicen que gritaba el monseñor, presa de una risa nerviosa, aliviado por no tener que poner su nombre a una calle.

El gris Lord, feliz, saltaba y corría como aquella fiel mascota de los Picapiedra.
Que bonito es el amor, cuando es sincero y no ha interés.

Todo esto lo comentó el “jefe” en un aparte, mientras aliviaba cierta sensación de ridículo y dejaba asomar una sonrisa pícara. “Milito sempre está ahí”, dijo sonriendo. Y siempre estará, parecía pensar.

El gris Lord y su equipo, una asociación de intelectos que habita en el espacio que va entre la entrañable pandilla basura y los freaks del equipo A. A lo suyo, que es hacer el bien. Y así nos va.

¿Monseñor Cokí en campaña?

Pues sí, hubo un tiempo lejano ya en el que, a falta de carnet del SOE, anunció su independencia en retirada, ¡Me voy! Dicen que dijo desafiando al vacío con los ojos entornados, ¡No habréis de retenerme pues esa es mi voluntad! (el diafragma hizo vibrar su voz por las esquinas del consistorio), después de lo cual se desplomó en su silla y lloró, dignamente. La ovación de los presentes fue sincera y emocionada.

Bueno, pues se ve que se esta reponiendo. El pasado fin de semana nuestro independiente y en retirada monseñor Cokí, se dejaba ver en compañía de otro afectado senador, Octavio “el breve”. Octavio intentaba poner cara de socialista mientras paseaba por el campo de la feria, “¿Quién es ese tipo?” decía la gente, “Papá es Mortadelo” respondió una criatura de cuatro años con expresión de suficiencia. La identidad se dio como buena.

Mortadelos aparte, (bastante tubo con mosquearse con los increpantes allí presentes), nuestro buen monseñor, nuestro bien amado Cokí, fue la estrella del momento. Estrella independiente, en retirada ¡Y socialista!, si alguien puede conciliar todas esas cosillas, ese hombre se llama Cokí, tiene un plan y susurra que pronto será alcalde.

Octavio - Mortadelo y Cokí ¿Pero estos dos no se odiaban?.
Qué bonita es la amistad, cuando es sincera y no hay interés.

Tengo más cosas, pero no tengo ganas.
Igual más tarde, con más tiempo.
¿Cubi? Chhssss, aquí el ritmo lo marco yo: Es el perro el que mueve el rabo...

P.S. Lo mejor de leer La Opi, aparte de repasar la siempre prudente información que nos regala Calíope, son los comentarios que van dejando algunos lectores.

jueves, 19 de febrero de 2009

última hora

¿Y si aprovechando que vienen hoy Rajoy y Feijoo voy y publico?
Es que me ha llegado un mail que me dice que si no lo hago yo, o la semana que viene lo escupe El País. El País, esos heréticos conspiradores, azote de mi adorada Espe.
Si aún publicase mi musa de La Opi, podría soportarlo, pero ¿El País?.
No sería justo hacerle eso a Cubi, hoy, en su tarde de gloria, pero claro, si publico yo… a mi no hay Dios que me defienda, que yo no voy de montería con Garzón, como mucho de tapas con mi primo Juan que fue policía militar.
Imagino los titulares... incluso puede que entonces hablen de mi en La Opi, incluso que me insulten en La Cope. Que me insultasen en La Cope... eso sería lo máximo.
¿Publico o no? ¡Dios! Por qué seré tan cobarde!.
Creo que hoy la cosa va a andar movida por El Temple, casi mejor me voy a emboscar a Pravío.

Soy tan indeciso que fue mi mujer quien pidió mi mano, y yo aún no recuerdo lo que le contesté.

P.S. ¡Ya! ¡idea! le voy a mandar un mail a Feijoo!!!. Anónimo, claro, con los expedientes. Que a mi a cobarde no me gana nadie.
--------------
un regalillo, esas cosas que a veces escucho
la historia del Lobo López, un lobo que se hizo bueno... por amor.
(rajao)

sobre expedientes y guillotinas


Ya lo sé tontorrones, ahora esperáis de mi que me desdiga. Que vuelva sobre mis pasos y haga crepitar los expedientes en el fuego de vuestra curiosidad. Pues no.

Ayer mi hijo me dijo: “Todopoderoso Padre (es muy cariñoso), ¿Es verdad que vas a poner una cosa que nadie sabe, que si la pones hará daño a un señor y a muchos señores que están con él?.”

Una lágrima se precipitó al vacío, soy un cabrón sensible y la humanidad de mi hijo, esa sensibilidad infantil, me conmueve y sorprende a cada paso. “No, porque independientemente de que la ponga o no, todo el mundo la conoce, incluso creo que todo el mundo tiene copias, así que ponerlas, o no hacerlo, no cambiará nada y en todo caso, la culpa sería de ese señor por haber metido el zueco.” expliqué, con tono didáctico. “No entiendo nada” respondió, (salió a su madre).

Este breve intercambio con la única persona con la que analizo ideas sobre el blog, me hizo pensar. Yo tampoco entiendo nada.

A los sospechosos de ayer, habría que sumarle alguno más. Como una luz venida del más allá, volvió a mi una imagen: Avelino en un pleno reciente atizando a Cubi con los expedientes, (quien lo vio lo sabe), ¿Otro candidato?. Me pierdo.

Al final importan menos los filtradores que los hechos y los hechos, expedientes aparte, son que Cubi es un líder flojo, inexperto y mal acompañado, al que muchos esperan emboscados (debe ser la moda), para atizarle en buena ocasión. ¿Cual será? depende, ¿de qué depende? Yo que sé, preguntadle a Pau Donés, (fijo que también guarda copia).

Cubi el Breve, así ha de verlo la historia. Otra cosa sería tirarse al fango. Espero que quien no es un político experto, resulte al menos un hombre prudente.

En esa línea quiero mostrarme divertido ante las ocurrencias de alguno, ¿demandarme por injuriador?, publicaría para defenderme. A mi tanta sagacidad me abruma.

Por cierto, la historia ha de aclamar a otro “breve”. A Octavio ya le están haciendo la caja de pino, fue dejarle una silla y empezó el buen hombre a expresar sus pensamientos absolutistas. Cuentan que ni Xena, ni el sargento, pasan por ese aro, y como Octavio tiene tantos amigos dispuestos a homenajearlo, no le faltarán aliados para lustrar la guillotina.

En ese punto sólo una duda, ¿permitirán los contactos santiagueses de Octavio que su cabeza terminen en una bandeja?. Octavio reza para que “O presidente” sea algo más que un slogan de campaña.

¿Abril? Y después, palos mil.

Cambre es un lugar maravilloso.
I love this game.

miércoles, 18 de febrero de 2009

PINCA style

No se descarta que sea una del PINCA que llegaba tarde a un pleno.
Eso o estaba entrenando para montarla un dia en el campo de la feria.

indignado

¡coño! otro mail más!
que levante la mano el que no supiera lo de la zona verde!
¿o sea que lo sabíais todos panda de cabrones y no decíais nada?
y cuándo conté lo del Lisensiado... ¿también lo sabíais todos?.

Con razón algunos lo defienden, por populares, algunas historias llegan a despertar ternura.
Me voy a poner un poco de música. Igual ya la conocéis, que digo, ¡seguro que la conocéis!
listillos del carajo ¡me estáis jodiendo el currículum!



creo que ya la puse alguna vez, pero ¿qué se yo?.
algunas cosas pueden sonar dos veces.

I´d like to be... under the sea...

los expedientes, parte II

Ya lo sé, algunos estáis esperando a que surja entre la espesa bruma de la ría, para acuchillar al colorado Cubi incomodando su existencia con un certificado de obras pasadas.

Contaré un secreto: Nunca pensé en publicarlos, tras leerlos despacio y casi memorizarlos (denuncias policales y referencia catastral incluida), comprendí que la situación era más turbia a cada paso, más extraña y que incluso un apasinado conspirador como yo, encontraba dificultades a la hora de identificar las intenciones estratégicas del filtrador.

Me encanta hablar de lo que no se, sentarme en un café e iniciar conversaciones alrededor de temas, en los que desconozco los rudimentos más elementales. Suelo salir airoso, a veces por intuición, en ocasiones por deducción, casi siempre por una arrogante aceptación de mi propia personalidad. Normalmente no lo reconozco, pero este blog vive dentro de mi propia cabeza, bienvenidos a mi invariable egolatría.

Ese entrenado interés por la deducción, mezcla de intuición y lógica, se colapsa cuando trato de analizar a algunos elementos de nuestro entorno. Hablemos de expedientes:

Los recibo en un mail creado para la ocasión, luego descartable, en el que ni el nombre parece perfilado para dejar pistas. Asunto: “Los famosos expedientes de Cubeiro” y dice bien por lo que he visto, son famosos. Todo el mundo los conoce.

Escaneados, ¿Tienen huellas?, cojones, que no soy el Grissom del CSI, yo no hago autodefinidos, yo juego al ajedrez. ¿Quién los envía?, pero sobre todo, ¿a quién podría beneficiarle su publicación? Y una pregunta que suele dar buen resultado: ¿Por qué ahora?.

Os confieso mi primer candidato: Pegasín, o alguien del entorno crítico con Cubi. ¿Tendría sentido ahora?, hace un mes, puede, pero ¿Ahora?, Pegasín tiene en su silla de la diputación una herramienta mucho más poderosa que cualquier mail lleno de expedientes, él lo sabe y trabaja en ello. Su entorno también.

A Pegasín, en estos momentos más del PP que las corbatas del Feijoo, le atribuyo siempre una nada lógica gestión de movimientos y un escaso interés por la discreción, pero no lo alumbraría con las sospechas, es demasiado fácil. Tanto, que mosquea. Nunca me han gustado las abrumadoras evidencias, son sospechosas.

¿Otro rival político y de otro perfil?, raro, bastaría con desactivarlo en un Pleno y con los acontecimientos recientes, parece mejor escenario que los ecos de un blog.

¿Quién entonces?, ¿Un aliado? un aliado curiosamente, conseguiría desgastarlo ahora, en plenas elecciones, donde todas las delegaciones observan con interés cualquier movimiento local. Es ahora cuando se firman simpatías futuras. Que sutilezas encierra el sinuoso camino de la ambición política.

¿Nos queda alguien? Claro, el de siempre. Que es además el único capaz de echar mano de un expediente cualquiera y airearlo al ritmo de sus maquinaciones. ¿No eran amigos?, si, eso creía. Pero la amistad es un concepto tan gastado, tan como de otra época.

Lo mejor de este sospechoso es que no necesita motivos ni oscuras intenciones. Como en la fábula del escorpión. Algunos matan sin poder evitarlo, por costumbre.

P.S. Muchos sospechosos, un único culpable: Cubi.
A quien me decía que su publicación dañaría a una empresa de Cambre y sus trabajadores: lo que daña a esa empresa es la existencia de esos expedientes y estos existen, por la negligencia de sus directivos. Si queremos que las cosas cambien, haríamos bien en no justificar esta o aquella ilegalidad "porque otros también lo hacen y ellos no tenían más alternativa". Alarma comprobar la naturalidad con la que, a fuerza de costumbre, asumimos algunas conductas. Demasiados armarios llenos de cadáveres.

martes, 17 de febrero de 2009

contigo no, bicho

Uno de los videos más vistos del Youtube.
Ahora es incluso un slogan anti - ibarretxe.
Estaba pensando en aplicarlo aquí... pero el contigo no, se me queda corto.

Disfrutad del panorama desolador, de un macho herido.
A mi estas cosas, de todos modos, nunca me han ocurrido.
¡Qué tiempos aquellos!...cuántos listones pisados... si es que tiene más razón que un Santo.
Que estas cosas pasan por ahí. Con dos cojones.

;E

people say...

Esta noche me soñé lejos.
Volaba alto, bajo un sol brillante.
Podía notar el olor a tierra, ver el intenso verde... escuchar risas en otras lenguas.
¿Puede sentir uno nostalgia de lo que no ha conocido?.
Creo que llega un momento en la vida, en que hasta eso es posible.
Creo que soñar nostalgias ayuda a respirar mejor.



...y después regresar sonriendo a la rutina, porque siempre quedan cosas por hacer...

;)

;E

lunes, 16 de febrero de 2009

expediente Cubi

El PP de aquí es un desmadre, perfilado el carácter de ese monumento a la improvisación que es Pegasín, ignorando al poco consistente y torpe Lisensiado (el hombre de los mil quinientos miedos), nos queda el jefe del gallinero: nuestro querido y permisivo Cubi.

Llegó a eso de la política por invitación, lo hizo hablando bajo, como con temor a escuchar su propia voz. “Soy empresario” susurraba, “soy importante”, insinuaba al abrigo de la solidez de su apellido. Luego llegaron los resultados y con ellos los nervios, las dudas y los malos consejos.

Dicen que tenía motivos, cosa que no dudo, y que fue la llamada del deber la que le invitó a descabalgar a su antiguo mentor. Otros en cambio afirman que atacó engañado, turbado por los cánticos de un Lisensiado travestido en oronda sirena. ¿O fue el gris Lord quien empujó la daga?. Poco importa, todos sabían, (menos Cubi), que sin importar el resultado, él sería el único responsable.

Cubi, ese ha sido tu error, porque dicen que no eres mal tipo, que fuera de la política te revuelves con energía. Has confiado y mal has hecho, no tendrías que hacerlo más que en ti mismo. ¿No te dijo eso el buen Lord?. Se le habrá olvidado. Apúntale otra.

Me han enviado algo, convenientemente escaneado, sutilmente subrayado y sé que lo hacen para herirte. Tus expedientes Cubi, los que hablan de rampas en zonas verdes, de construcciones en suelos rústicos, esos expedientes que no existían, han echado el ancla en mi mail y apestan a traición. ¿Qué debo hacer con ellos?. ¿Quién ha podido filtrarlos?. ¿Conoces a alguien que haya cambiado de señor últimamente?. ¿Quién gana si tú te tambaleas?, ¿Quién emerge si tú dudas?, ¿Conoces a alguien tan ambicioso?.
Lo sé, demasiadas preguntas. Yo sospecho de miles.

Sólo te haré una más, ¿Te ha explicado el Lisensiado los términos, suelo verde, suelo rústico y licencia de obra?, un político con su dilatada experiencia, (presuntamente), debería conocerlos todos.

Tienes un problema, y no sólo la ligereza con la que te tomas algunas leyes y las sospechas que con ello puedas despertar de cara a un futuro. Frecuentas malas compañías.

P.S. ¿Cómo un expediente que está en una archivo - supongo - del concello puede llegar via mail hasta mí?. ¿También el gris Lord ha decidido incluirme entre sus amistades?. Dios no lo quiera.

el pueblo patafísico I

Hoy no tengo ganas de escribir, estoy algo cansado. Últimamente tengo la sensación de que me cansa más dormir que perseguir imposibles. Creo que tanto soñar me está pasando factura.

Decía que estoy cansado, y eso es malo, no por la sensación en sí misma un lunes a primera hora, el caso es que siempre que afirmo estar cansado y no querer escribir, acabo escribiendo muchísimo, incluso el triple. Es como si un instinto de supervivencia se apoderase de mí y me animase a beberme bocanadas de aire, palabra a palabra.

Hoy me controlaré, sólo anunciaré que esta será la semana en la que trataré de comprender la hermosa amistad que ha surgido entre dos personajes, el gris Lord y monseñor Cokí, se ponen ojitos y prometen amor eterno. ¿Por qué?, puede que sea simplemente empatía profesional, pero entre dos personas tan bien intencionadas y con el plan Coki por delante...

Se las prometen felices, dueños de un mundo en el que sólo sobran dos para que todo sea perfecto. De uno ya acarician su adiós, del otro… bueno, lo animan cariñosamente. ¿Verdad jefe?. En Cambre, este paraíso del dadaísmo donde el maestro Arrabal encontraría su Arcadia Feliz, todo es posible. Incluso que no se marche nadie.

Lo mejor de esta maravillosa suma de intelectos,es que nos regalará grandes momentos. Gran pareja, uno dispuesto a sobrevivirse incluso a sí mismo, el otro, necesitado de afecto y admiración ya en las cosas más pueriles.

...continuará...

sábado, 14 de febrero de 2009

san Valentín?

Hubo un tiempo donde me parecían un grupo cojonudo.
Ahora me resultan aburridos, predecibles, pero las viejas canciones… siguen siendo grandes canciones.

...maybe I just want to fly
I want to live I don't want to die...



P.S. al próximo que me diga Feliz San Valentín...
me jiño en San Valentín, "asín" de claro. ¡San Valentín! ¡cabrón!.
en respuesta a vuestras insistentes peticiones:
(pandilla de nenazas).

sobre el alma de las cosas


La pista de tenis de mi parque no tiene red, ni nadie que la recuerde, y no se siente incompleta. Podría ser un campo de fútbol, de baloncesto, incluso una pista de patinaje. Pero no, es una pista de tenis. Una vieja pista de tenis sin red.

Ha visto saltar a niños, correr a madres, llorar amores. Incluso a espiado algún revolcón veraniego, pero nunca ha visto un partido de tenis. No añora a Nadal, no lo conoce y su invisible red no es más que un recuerdo romántico de tiempos de juventud.

Es una pista de tenis, se nota, hay cierto orgullo en el aire. El espacio entre las vallas que deberían limitar la zona de juego y evitar que una bola se desmadre, está permanentemente hueco, y orgullosamente vacío. Es una orgullosa pista de tenis sin red.

Porque uno puede mantener la dignidad intacta, aún cuando es aparentemente inútil y aparatosamente inoperante. Como un tanque soviético enterrado en un campo de margaritas, que con el cañón oxidado, amenaza la nada con su majestuosa sombra evocando lo que una vez fue. Gritando en silencio con la rabia de batallas pasadas.

Porque una vieja escopeta descargada sigue siendo una escopeta y un reloj parado, acierta flemáticamente, dos veces al día.

La pista de tenis del parque no tiene red, pero nunca dejará de ser una pista de tenis.
Se aferra su identidad, altiva, porque a falta de grandes recuerdos, el orgullo es lo único que le queda, o le han permitido conservar.

viernes, 13 de febrero de 2009

ahi vamos

Siempre he creído que el día que colgase esta canción en el blog sería un gran día.
¿Viernes 13? No lo temo. Nunca he tenido mucha suerte, pero sigo sintiéndome un favorito de la Fortuna.

"It´s all about soul
Its all about faith and a deeper devotion".



one of the greatest song ever...
Lo digo yo.

sobre almax y bromas

La vida es una broma. Un latido burlón en un tiempo que no cesa y que nunca se detiene a esperar. Aprender a vivir la vida es… complicado. Le construyen a uno el carácter desde niño con un objetivo o miles de ellos y cuando crees llegado el momento, la vida te detiene y te advierte: detente este no es tu destino. Y tendrás suerte si lo hace con una sonrisa y no es una sonora patada por retaguardia la que te aparta del sendero.

Al final, lo que uno puede hacer ante tan implacable vaivén, es mantenerse ocupado, laborioso, que los vientos de la vida son criaturas caprichosas y en ocasiones vuelven a soplar velas que antes habían ignorado.

Esa es la historia de Pegasín. Hombre prudente, mal estratega, gran reidor. Construyó su momento hasta que éste llegó y sin tiempo a separar méritos propios de errores ajenos, se vio a las puertas del mundo, clamando justicia, contando conspiraciones, ¿Por qué a mí?, contaba ante un café a su apóstol confesor, (aunque al hacerlo se enterara todo el bar), Siempre tan discreto.

Pasaron los meses y su vida sólo fueron suspiros, una foto en el Metropolitano y alguna puñaladita justiciera en La Opi. Fuera de todo, olvidado por los suyos. Sólo su movil y algunos viajes a beber agua, parecían animar sus plenos.

“Lo dejará”, decían estos, “lo dejarán”, susurraban aquellos. “Mira que echarlo justo cuando casi es alcalde” lamentaban algunos. O precisamente por eso.

La vida es una broma. Presenciaba Pegasín las revueltas organizadas por el PP en el Plan de Vivenda, por ese PP que antes era suyo y ahora no es de nadie, cuando le llegó la noticia. ¿Diputación?, ¿Qué he hecho yo ahora?, dicen que gritó. Después estalló en una sonora risa y hubo que atenderlo de urgencias.

De líder blando de la oposición, a relegado suspirador. Pegasín rumiaba ya la articulación de un PPIC, (Partido de Pegasín Independiente por Cambre), con el que soñaba sonrosarle los mofletes a alguno, cuando una llamada lo despertó de su sueño vengador. ¿Diputación dices? ¡Viva Rajoy, Feijoo y la mano incorrupta de Santa Teresa!.

Y por ahí va, cerca de la cúpula provincial, para pavor de aquellos que lo soñaron mudito y que temen su incontenible locuacidad. PPgasín, (del shock del nombramiento), no recuerda ya sus sueños independientes, y homenajea la disciplina de partido ante todo aquel que lo escucha y son muchos los que ahora lo hacen. Una extraña falta de memoria que no ha parecido afectarle al relatar otras cuestiones. ¿Volverá a equivocarse?. Seguro, pero ya ha conseguido que “El Lisensiado” compre el Almax por tabletas de Kilo.

Pegasín, un tipo curioso. ¿Un inglés en NY?.





jueves, 12 de febrero de 2009

chhsss

¡Que fuerte, que fuerte!

Cuentan que anda una concelleira de poco espítiru y menos entendederas suspirando nostalgias por las esquinas.
Anda triste, gris, taciturna, recordando tiempos mejores al lado de su "jefiño".

Era hermoso cuando uno vagaba sin hacer nada, sin decir nada, repitiendo lo mismo de año en año...también las excusas.

Va diciendo por ahí, así con pena y al borde del llanto, que tiempos malos vienen, que cosas malitas ocurrirán y se santigua al pensar en las próximas elecciones.
No vive, no duerme, no come y lo que es peor... disimula mal.
¿Que será de mí ahora? afirman que se pregunta mientras mira al vacío. ¡Vade retro Almanzor! gritaba ayer por las calles sintiéndose amenazada por las sombras... ¡aléjate monseñor! amenazaba a un coche que se perdía a lo lejos...

Pues si es verdad lo que trae el viento, cambios habrá y muchos...
Pero el viento en Cambre, lleva años escupiendo mentiras.

ah! y me olvidaba... el PP pidiendo explicaciones.
por supuesto, estoy seguro de que si este par de rumberos mandasen en Cambre, las cosas serían muy diferentes... pero esa es otra historia... próximamente... palabrita de emboscado.

P.S. Con acierto alguien recordó esta banda sonora.

A nada que nos despistemos aquí se fugan el doble.
aclaración: evidentemente, yo me pido Steve Mcqueen. Pues hasta ahí llegarían las bromas.

miércoles, 11 de febrero de 2009

estado de confusión

Esto es lo que dicen por ahí, a propósito de renuncias que no lo son y que se pueden tornar regresos.

Yo apostaría a que la cuerda se va a tensar un poquito más... incluso que va a romper. Demasiados intereses cruzados.

Resumiendo: Avelino vino para reorganizar el desastre que tiene montado Lord Milito en la cosa municipal. Cuentan que incluso ya había compuesto la canción que el gris Lord debía entonar mientras le ponderaba los dídimos. Dicen que el Lord miró a su amado jefe con amor y silbó (cosa mala en este concello) una melodía de amor, llena de recuerdos y memorias de tiempos pasados.

Afirman que desde entonces no son los tegumentos procreativos del Lord los que se ponderan.

Aunque también se cuenta que en estas pasó monseñor Cokí (acento en la i, recordemos el afrancesamiento internacionalista), vió un hueco y se tiró con el mejor "estilo bomba" que se recuerda por la desembocadura del Mero.

Así, el "Lord sentenciado" se ha convertido en chivo saltarín y el feliz monseñor se acomoda para zamparse él solito, todo el plan Zp, "yo me se lo que me hago que conozco la tabla del dos". En ese punto un vaticinio: El plan Zp bien podría ser el primer ladrillo del plan Cokí for alcalde. Es verdad, en el SOE cambrés no lo quieren ni en pintura, es verdad, le han quitado elegantemente el carné de afiliado (por un error administrativo) aunque él lo quisiera disimular proclamándose un independiente en honrosa retirada política, es verdad, el alcalde lo soporta lo justo y por interés. Pero no es menos cierto, que su apoyo discreto al "jefe" en algunas cuestiones le ha hecho ganar cuota de pantalla. Eso y que el jefe como es mundialmente conocido, no sabe sumar y estará encantado de que alguien le ahorre trabajo con el dinerillo ese que manda el Z.

¿Verán los tiempos un Coki independiente con partido propio?, ¿de la mano del jefe?, ¿sólo?. En principio se va a dejar ver más por el Temple, con suerte va alguien y le descubre el carisma.
¿Lo amarán alguna vez en el SOE?. Muchas preguntas.

Y en el PP a palos, en el BNG se anuncia revuelta, en el PSOE cambrés... (el otro PSOE, no el del gobierno, el de la "casa do pobo"*) bueno, esa es otra historia, que lo que mal empieza...

Estado de confusión... es poco decir. Cambre es un desastre y el lugar del mundo con más conspiradores por portal y por portátil...


* en Cambre tenemos dos PSOE, uno desgobernando y el otro en la "casa do pobo".
En en primero manda "el jefe", en el segundo "Octavio Augusto". El jefe no tiene carné del SOE, no lo quieren. Octavio no pisa el concello, no lo quieren.
Chssss! no tratéis de entenderlo. Las cosas en Cambre, simplemente: son así.

y así nos va.

martes, 10 de febrero de 2009

a veces escucho...

una de esas cosas que a veces dejo por aquí.
para quien quiera entender.
para quien desee escuchar.


aún conservo la esperanza de que estas cosas sigan teniendo sentido... para alguien.
porque todo tiene en esta vida tiene un motivo, aunque no pueda encerrarse en un bolsillo.

como decíamos el sábado...

y recordamos ayer...
en este mentidero a veces se deja caer alguna verdad.
como por ejemplo, el último pleno.
¿Coki hizo de portavoz?, ¿por qué hay algo que no me encaja en esa frase?.
Más preguntas en el aire, ¿cuánto tiempo tardaremos en ver más "dimisiones" que no son?.
¿Juega Octavio al mus?, de otro modo no se entiende que diga que la ejecutiva "discutirá esas cuestiones con el alcalde", ¿de verdad se cree las trolas que cuenta?. Octavio, ¿has notado últimamente temblores en tu silla?.
¿se viene Coki al Temple? si eso fuera así, ¿cuales son los próximos movimientos del "plan Coki*"?

* Plan Coki: la revisión cambresa del "plan Zp anticrisis", por la cual C se gastará el dinero de Z y nos saldrá X. ¿Cómo despejamos la X?, próximamente. Palabrita de emboscado.

Esta semana será movidita, que lo sé yo.

Me vi tranquilo, sentadito en un banco del parque, casi aburrido, casi bueno, mirando con bondad a una mamá que paseaba a sus niños, sin mirarle ni una sola vez el culo. Observé con ternura los sutiles intentos de un perrillo de endiñársela a su enamorada, y resvaló por mi mejilla una lágrima de emoción, sobresaltado ante el milagro de la vida.
Escuché la COPE con sincero interés, soporté un chiste de Superpiñeiro, y en esta mansa existencia por falta de grandes sobresaltos, vi en los sudokus una forma de evasión.
¡y eso nunca! sudokus caca! hay dos tipos de personas en el mundo, las decentes y las que hacen sudokus. Ese horrible juego nunca me arrastrará a la oscura vereda de la pseudointelectualidad.
Quien hace un sudoku, termina comprándose el periódico o lo que es peor, manchando periódicos ajenos, ¡incluso en los bares!. Los roedores de sudokus, no escuchan, no hablan, y si piensan lo disimulan muy bien, porque todo lo que de ellos se puede esperar por respuesta es un ¿eh?, para regresar con mirada bovina a ese pernicioso vicio.

Ah! si yo fuera inquisidor!, columnas de fuego purificador desafiarían al sol, danzando sobre el alma de miles de sudokus. ¡un sudoku!, ¡dos!, ¡tres!, ¿queréis números?, ¡arderéis hasta el infinito!.

Mientras ese momento llega, me conformaré con quemar otros documentos... después de leerlos... (aquí quedaba de cojones una de esas risas del Vincent Price).

coño, pues estaba en el yutú, aunque el friki que la colgó dice que es del Joker... (hace sudokus fijo).

lunes, 9 de febrero de 2009

como se chama?

Amanece el lunes frío y lo hace con más certezas que dudas, algo raro en mí.
Me tomé el día de ayer libre, lejos del blog, aunque sea un sólo día, es bueno ganar perspectiva y después siempre es agradable regresar a algunas rutinas.

Esta mañana he confirmado la noticia ya avanzada el sabado, Avelino se ha ido, no del todo, pero ya no está, presentó su renuncia a la delegación de competencias y a la portavocía el viernes en el Registro General. Contento debe estar Lord Milito, feliz como una gallinita en casa de un vegetariano. Cacarea feliz y espolea la tierra. Es su terreno, él es el gallo que manda.

Y monseñor Cokí (afrancesaré su alias en homenaje a sus muchos esfuerzos internacionalistas), muy ocupado cantando la tabla del dos y paseando arriba y abajo, con la dama de hierro -digamos que se llama Condoleeza- de la cosa esa del desarrollo, suele acompañarlos el Bofill municipal, que estornuda mientras ellos miran el horizonte, lo contemplan, huelen el aire con los ojos entornados y proclaman... "tras el plan Coki, a Cambre no la va a reconocer ni la madre que la parió". Y todo eso sin subir la capota del coche, que ya se sabe que al monseñor no le hiela el ánimo nada. Siempre podrá calentarse con su propia vanidad.

Una anécdota (lamento enterarme tan tarde), el pasado jueves en una de esas excursiones, el buen monseñor de pie en un bar creyó reconocer al emboscado tras un portátil y rápido como un halcón gritó ¡ ese café lo pago yo, para que no me odies!, ¡te leeré el fin de semana! y se fue, majestuoso como un león, triunfante, rampante. El implicado miró a la atractiva camarera y preguntó ¿eso es cierto? ¿pagó?, ella sonrió, ¡Dios! había triunfado, ella aún cree que es alguien importante.
Me ha mandado un mail en el que me jura que a partir de ahora lo esperará todos los jueves, sentado en el mismo sitio, pero la próxima vez pedirá un ron.
Últimamente tengo una sospecha con esto del anonimato, aquí al final todos van a pillar cacho, menos yo.

y otra curiosidad:


a ver si esta moda se impone en las próximas municipales.
¿quen invita a berberechos?... ¡tonecho!.
sería bonito, y muy educativo. La orquesta se la podemos pedir al Barón del Metropolitano.

sábado, 7 de febrero de 2009

a petición propia

Con permiso de Elvis, Avelino, Octavio, Coki...
Con la gracia de quienes han hecho alguna petición.
Una de las mejores... de siempre...

...Hubo un un tiempo donde el en mundo existían dos tipos de personas.
Las demás y Freddie Mercury...

cambreses del mundo!

Avelino, ha dimitido.
Tal cual, dicen que se ha cansado de guerrear con monseñor Coki.
Cuentan que ha perdido y se aparta. Pero no se retira (cosas de la política), o sea que estará, pero no estará (igual que el jefe). Dicen que dijo ¡hasta aquí! y que alguien respondió ¡pues vale!.
Los idus de marzo, ni están aquí, ni se han ido, pero ya se han cobrado al primero.
¿Confían en mi vuestras mercedes?.
Otros caerán y de todos los colores... el humo se eleva en el monte del destino... tambores de guerra suenan...

rapidez de reflejos


Cuando me pasaron el enlace con el blog del "líder de los nuevos tiempos" o los nuevos socialistas, o los ex-socialistas, o los nuevos independientes, o los socialistas independientes nuevos, bueno de los progresistas esos, me pasé un rato mirándolo, era jugoso. Tenía sus cosillas y un par de fotos divertidas. Decidí consultarlo con calma, asegurarme de que realmente era el suyo. Daba juego.

Andaba yo liado, (ya sabéis esos incómodos y feos asuntos de trabajo que siempre incordian), y acordé, tras una breve reflexión conmigo mismo, publicar el comentario con el enlace y añadir el enlace en la entrada de hoy.

Bien, pues en esas ando y ¡sorpresa!, el blog ha sido sutilmente modificado. No es que antes fuera escandaloso, no lo era. Pero ahora es como más... políticamente correcto.
Nada que objetar, que cada uno con sus cosas hace lo que quiere. Pero si quería dejar un par de observaciones:

1. "el nuevo líder" lee el blog, o alguien se lo lee.
2. es rápido de reflejos. Dejarme sin tan jugoso cachondeo... touché.

Me apuntan por aquí que es el "nuevo Obama", touché de nuevo, o en todo caso, buen intento.
Parece que algunos comprenden el valor de la información. O de informar antes de que alguien lo haga. Bien, la cosa se anima. Siempre sonrío ante los desafíos.

Un rockero metido a político... ¿o un político metido a rockero?.

Como decían en las luminosas noches de Las Vegas:
"Elvis está en el edificio" ¡that´s all right mama!

viernes, 6 de febrero de 2009

yo, a veces


Tengamos un día tranquilo, un momento de pausa, un instante de calma. Un segundo de paz en horas de tormenta, palabras cálidas para noches frías, sonrisas sin miedo, abrazos de amigo, palabras de ánimo. Miradas inocentes, aplausos de cariño con risas contagiosas que terminen en lágrimas desbordadas por alegrías.

Tengamos calma, robemos tiempo, respiremos hondo. Hoy no voy a hablar de política. Simplemente, paso. El blog aumenta sus visitas, las duplica, las triplica y a veces, me sorprendo dejándome llevar por un impulso de anfitrión crispado y complaciente.

Hoy no quiero, esta no era la idea. El asunto era que yo escribiría sobre lo que fuera y vosotros leeríais lo que os diese la gana. En realidad y en principio, respondía más a un juego con ciertas inquietudes literarias, que a prácticas de artillería.

Pero bueno, las cosas han ido tirando así, y tampoco es que me moleste, soy demasiado vanidoso como para rechazar un éxito, y el blog lo es. Desde luego ha llegado mucho más allá de lo que podía esperarse en principio, aunque a veces, eche de menos mis divagaciones caprichosas. Contar cosas, por el mero hecho de haberlas visto, disfrutar de cada entrada. Sin encabronarme.

Me gusta pasear por las calles, observar a la gente, sentarme a escuchar, vagar sin rumbo, sentir el viento frío, el olor a humo, el canto de los pájaros, la mierda de la refinería; el tufo de los silos, la peste de la ría, la tensión de los atascos, las discusiones de los bares; los retrasos del bus, las tarifas de los taxis, los precios del café, el sabor del vino, la recompensa de una cerveza helada.

Me gusta vivir aunque a veces me canse, me gusta sentir aunque a veces me duela, adoro soñar, odio despertarme, detesto madrugar, me relaja tumbarme.

Me aligera escribir, purifica mi aire… adoro decir lo que pienso.
Venir aquí cada día a conjurar demonios, los propios, los extraños, los ajenos, los que temo. Incluso a aquellos que me convierten en lo que soy.

¿Cuánto de mi hay ya en El Emboscado?, ¿Cuantas verdades disfrazadas de mentiras?.
¿Temo algo?, ¿Odio todo?, ¿Amo a alguien?, ¿Soy sincero?.
¿Cuántas veces os habéis preguntado quién soy realmente?.
Yo también, por eso regreso. Cada día.


Dedicado a los que intentan conocerme, a través de lo que escribo...

jueves, 5 de febrero de 2009

no puedo hablar de esto

Yo, como entorno que soy de Avelino, no puedo hablar de esto.
DE NINGÚN MODO.
Este asunto responde a una connivencia judeo-masónica-salafista, para terminar con el buen nombre de mi admirado VT.
Además, ¿a quién importarían cuatro enchufados más?. Claro, a los de la oposición. La culpa es del BNG, seguro.
El alcalde, ese si que sabía convocar funcionarios, llegaba a un bar y te decía "jefiño tes cara de lumbrera" y ¡zas! y si mediaba una abuela con ganas de ayudar... ¡mano de santo!.
Aquellos tiempos si que eran bonitos, tenían su romanticismo y su aquel...

Lástima, parece que los tiempos están cambiando...
A veces, tanta modernidad es un atraso.

cosas alegres

Por una parte confirmar mi información de ayer, progresistas vienen, nuevo líder tenemos*.
No he tenido tiempo, aún no lo he bautizado, pero todo se andará.
Gracias a vuestras informaciones y detalles, me he ido haciendo una idea de quien es el personaje en cuestión y sus compañeros de aventura. Hasta tienen blog, poco operativo aún, es verdad, pero en wordpress, que es como más pijo. Lagarto, lagarto.
También he podido localizar curioseando por ahí un borrador del acta del pleno de diciembre con la aprobacion de las alegaciones a la cosa esa del Plan de Vivenda. Leer un acta suele ser un coñazo. Participar en un pleno también, eso explica que el lisensiado y su jefe de batería, hiciesen el mudito en tal ocasión. Es inevitable encontrarse con sutiles diferencias y nada sutiles omisiones por su parte. Claro que, seguramente el acta también estará falseada. Os dejo en enlace con la página del BNG donde lo podéis descargar, ya se que a algunos os produce urticaria, pero todos sea por una buena causa y por cotillear bien informados.
Por cierto, me llegan peticiones para que un dia trate con cariño al pelao del PINCA, nada me ha hecho. Alborotar un poco en los plenos, pero si no se mosquea el alcalde, que es el que tiene que poner orden... a mi en cualquier caso me parece un tipo a estudiar, rarillo. Una singularidad más de esta pequeña parte del mundo que llamamos Cambre. Bueno, la verdad es que me descoloca un poco, bastante, mucho. Le aconsejaría que si sabe tanto sobre tantas cosas, deje de alborotar como una histérica de Crónicas Marcianas, o nadie le hará caso. Tanto alboroto es caricaturesco. Coño, hasta yo tengo dias en los que estoy de buen humor.

Y nada más, por ahora.
Hoy no tenía pensado enredarme en rollos políticos. Sois unos provocadores del carajo.

* igual el enlace no os va directo a la página en cuestión, pero es que estos del Ideal son como muy especiales. Nada que ver con mi musa de La Opi, ella siempre tan ordenada y pulcra... tan... tan... no diré pija, que no lo es, aunque tiene ese punto atildado, que le da ser amiga del lisensiado (o eso afirma él). Pija es la del Metropolitano, esa si. Pero se lo digo con cariño y desde el respeto. Apunto estoy de convertirla en musa, pero leerla de mes en mes... me interrumpe el proceso constantemente.

miércoles, 4 de febrero de 2009

Gaudium magnum

Habemus progresistas: Lo dije ayer y las primeras filtraciones no hacen más que elevar mi alborozo, habemus ¡Más personajes!.

Fue el lunes en “La Marisqueira” (los políticos, siempre pensando en lo mismo) y a eso de las 8. Un ex-concejal, ex-socialista, o socialista en la disidencia o socialista en el olvido… (bueno, uno de los cadáveres de Octavio en todo caso).

Recordemos: Octavio en las últimas listas (cuenta la leyenda) mete la pezuñita y lo invitan a retirarse honrosamente de la cosa pública. Lo hace, que remedio.

Octavio, laborioso maquinador, aprovecha su retiro para reorganizar su regreso con buenos apoyos. La Dama coruñesa, el padrino Real, todos los ayudan a cantar el “así cosía, así, así”, hasta que el traje socialista cambrés se le ajusta como un guante.
¿Resultado? El ya comentado. Todos los afiliados cambreses son barridos “por un error” y re-afiliados con filtro. O sea, afiliados light “Octavio flavour”.

Unos no entran (el jefe entre ellos), otros se marchan porque no los quieren (Coki, yo te I love you), algunos se quedan: Xena y su comisario.

Y ahí tenemos el nuevo partido. Que viene de ser una parte de un partido, para ahora construir un partido completo. Dicen que se han inspirado en el Barón metropolitano de Culleredo y su triunfante progresismo. Aseguran que quieren trabajar. Que miedito.

Andan por ahí, caminando despacio, hablando lento, sonriendo a la gente. Afirman que quieren escuchar, algo que en principio sería toda una novedad. ¿Sabe escuchar algún político en este lugar?. Desconfiemos, desconfiemos mucho, desconfiemos muchísimo.

"Cuidado con los falsos profetas; se acercan con piel de cordero, pero por dentro son lobos rapaces". Podría aplicarse a cualquier político en general y de Cambre muy especialmente.

Políticos nuevos tenemos… les obsequio con mi desconfiada indiferencia.

Ahora tengo que bautizar al “nuevo líder”…que vida más estresante llevo, coño.
Tengo que contratar un becario.

martes, 3 de febrero de 2009

sobre impíos y otras cosas

Me ha gustado especialmente observar en los últimos días. En momentos de crispación, bajo presión, es cuando se puede contemplar la verdadera faz de las personas.
Si son optimistas, pesimistas, derrotistas, maduras, inmaduras, o si en una expresión que siempre me ha parecido ridícula “se visten por los pies”, o si son de los que a nada que alguien grita ¡fuego! saltan por la ventana.

En ese sentido me gustaría reconocer el aguante del invitado de ayer. Podía haber anulado su aparición en el cuestionario, podía haber pedido la oportunidad de abordar únicamente temas concretos y llevaderos… lo podía haber intentado al menos, pero no lo hizo y se lo agradezco. Seguramente no le habría hecho caso, pero es verdad que otros por muchísimo menos me han ORDENADO, retirar entradas enteras. Creo que ya se han dado cuenta de que tengo un problema con la disciplina.

Otros cuestionarios hay, e irán apareciendo, sigo echando de menos algunos nombres y empiezo a notar en falta sus insultos.

Hoy no tengo demasiado tiempo, si le sumamos a eso un crujiente dolor de cabeza, obtenemos una especie de resaca impertinente y tremendamente inoportuna, ya que no responde a ninguna noche de juerga… ¿Un castigo divino por portarme mal? ¿Es Dios del PP?. Demasiadas preguntas.

Resumiendo, las cosas se mueven y en una ronda de esas de breves que dicen por ahí:

Habemus progresistas, cuentan susurradores anónimos que debo mirar a Sigrás, para encontrar a un nuevo actor, alguien que regresa del retiro, ¿involuntario?, para retar a su buen amigo Octavio. Dicen que lo tiene claro, cuentan que esta trabajando, aseguran que no esta sólo. Explicado en román paladín: “éramos pocos y parió la abuela”.

Claro que otros susurradores cuentan otras cosas que no se si creer… ¿Pegasín superstar?, pues yo lo hacía liderando huestes independientes en las próximas elecciones y… cuentan que se nos va a aburguesar. Eso o en el PP las cosas caen hacia arriba.
Pobre, pobre “Lisensiado”.

Y una brevísima: se dice por ahí, que puñales se afilan en la “agrupación de rojo”.
Sangre de hermanos correrá, pues alguien advierte que faltan impíos por purgar.
Avelino... ¡guárdate de los idus de marzo…!

lunes, 2 de febrero de 2009

el invitado mas buscado

La entrevista tiene semanas, y no cuestiona explícitamente el Plan de Vivenda por ser anterior a los episodios de la pasada semana.
Agradezco como en otros casos su sentido del humor, su paciencia y la oportunidad que nos regala de acercarnos más a la persona, alejándonos del cargo.
Vuelvo a insistir en mi invitación a que otros participen de este juego, ellos ya saben quienes son, ¿no quieren?. Bueno, supongo que tienen razón. Al final no dejo de ser un vecino alborotador.

CUESTIONARIO

1. NOMBRE Y CARGO.
Xabier Iglesias, portavoz do grupo municipal do BNG en Cambre

2. ¿POR QUÉ TE METISTE EN POLÍTICA?.
Estou nisto desde o ano 75, con carné desde o 76, creo que foi unha aposta vital para facer cousas e transformar o mundo, hai moito tempo…e sigo.

3. ¿QUÉ ES UN PLAN GENERAL?
Debe ser un instrumento de ordenación do territorio municipal segundo un proxecto e atendendo aos intereses da xente. Hai moitos mitos sobre iso. Ás veces fanme graza determinadas reclamacións de que se presente cando sabemos con certeza que esas mesmas persoas que o reclaman vanse opor a calquera racionalización do territorio. Un plan xeral debe estar en función do interese xeral, non do particular. Non teño claro que todo o mundo este instalado nesa cultura. E menos en determinados representantes políticos. Desde logo non en que leva dirixindo o concello desde...nin tampouco nalgunha forza política, xeralmente situada á dereita, que semella defender a volta atrás. Non hai máis que ver o que fai e di cada un co do Plan de Vivenda.
Verás¡ todos dicimos que queremos o Plan, que é urxente, que está causando enormes prexuízos non telo,..., pero estaremos igual de acordo cando comecemos a deseñalo?. Cando haxa que decidir entre o interese xeral e o particular? Cando haxa que determinar que moitas zonas teñen que ser protexidas, que hai que aliñar camiños e vías de maneira que ten que quedar espazo para beirarrúas, para que ande a xente. Que hai que facer vivenda protexida, que hai que reservar espazos para colexios, parques e equipamentos? Cando se lle diga aos propietarios que se queren facer vivendas terán que encargarse de urbanizar eles?
Pois nese momento –xa se está vendo- comprobarase o que entende cada quen por facer política urbanística.

4. ¿QUÉ ES, Y QUÉ DEBERÍA SER CAMBRE?.
Creo que é un bo lugar para vivir e que temos que conseguir melloralo respectando o su patrimonio histórico, medioambiental e humano. Creo, ademais, que ten unha grande potencialidade, que ten case todo por facer e, que é unha oportunidade para a boa política.

5. ¿ES CIERTO QUE SUELES IR DE CENA CON EL ALCALDE, Y QUE EN UNA DE ESTOS ENCUENTROS FIRMÁSTEIS UN “PACTO SECRETO”?.

Xa vexo que vai en “negrilla” esta pregunta. Pois non, non é certo, non teño esa costume, de ir de cea co Alcalde. Na pasada lexislatura coincidimos en varias ocasións en ceas por cuestións obvias de protocolo. Nesta, que vai para dous anos, ceamos unha vez xunto con outras dúas persoas do equipo do Certame de Pintura, xusto despois de deixar aos membros do xurado no hotel. Pero creo que xa estás informado. Por certo, non ten importancia pero non foi nun reservado, foi nun comedor grande rodeados de mesas con moita xente
Sobre o pacto “secreto”, non é tal. O pacto-acordo produciuse a finais de xullo, no seu despacho, e foi para os orzamentos de 2008 exclusivamente, xa sabes, a cambio de ceder unha parcela municipal para construír a Galescola e o Centro de día no Temple e, o novo Centro de Saúde, e para adquirir terreos para un novo colexio fronte á Barcala. E non foi secreto. Creo que lle dimos bastante publicidade, en rolda de prensa, por exemplo. Hai unha parte dese acordo que xa se cumpriu, agardo que leven adiante o resto dos acordos.



6. UNA CANCIÓN ¿POR QUÉ?.
Moitas, gústame a música.Teño especial predilección –obsesión, dinme na casa- por Bob Dylan. Porque non “Forever young”.?

Esta gravación é especialmente lograda. Dylan aparece no concerto de despedida de The Band, banda que o acompañara varios anos. A película de onde está cortada e “The last waltz” de Martin Scorsese. Unha marabilla. É algo paragóxico o título da canción, precisamente nese concerto.



7. UN LIBRO ¿POR QUÉ?.
Teño que recoñecer que pasei de ser un devorador de libros a ser, os últimos anos, un contemplador de estanterías. Boto de menos algo de tempo e tranquilidade para recuperar as boas costumes. Ademais agora xa teño gafas. Pero por dicir un que non esquecería en caso de mudar de casa, “ o século das luces” (El Siglo de las Luces, téñoo en castelán) de Alejo Carpentier.



8. UN OBJETO ¿POR QUÉ?.

Aínda que teño a tendencia a gardalo todo, a non desfacerme de nada, nin da roupa vella (con grande contrariedade por parte da familia), non teño apego a ningún obxecto concreto. Poida que os únicos cos que gardo unha certa relación de “fetichismo” sexan os libros e os discos (non me gustan as copias). Para ler e ouvir, claro.

9. UN LÍDER POLÍTICO - PERSONAJE HISTÓRICO.

Non teño un ou unha en especial devoción. Son moitas as persoas que
admiro e das que intento aprender algo, da historia e contemporáneas.

10. DE LA CRISIS ECONÓMICA SALDREMOS:

a) cuando a los bancos les dé la gana.
b) Con mucho esfuerzo y pagando un alto precio.
c) Cuando quememos todos los bancos.
d) Privatizando la banca, redefiniendo los límites del capitalismo.
e) Otra. ¿Cuál?. De non poderse facer a resposta d), polo menos intervir e regular os mercados financeiros, impedindo a especulación de capitais, e os beneficios astronómicos e inmorais dos seus responsábeis.

Xa sei que non era pregunta, pero venme unha reflexión. Si un arquitecto se equivoca nun cálculo se lle esixen responsabilidades e pode acabar “empapelado”. Si un directivo do gran capital nos leva á ruína, marcha cunha indemnización multimillonaria e, por riba, papá estado mete diñeiro público para “salvar” á entidade. E a maioría ao paro.

11. ¿QUIÉN ES EL CULPABLE DE LA CRISIS ECONÓMICA?.
A desregulación aparente dos mercados financeiros e a especulación cos capitais. Optar pola economía especulativa en vez de pola economía produtiva. E nisto tanta culpa ten quen a práctica, os especuladores, como que a permite e alenta, os representantes políticos que ou non fixeron nada para evitalo.

12. ¿SE PUEDE HACER ALGO DESDE LA POLÍTICA LOCAL?.
Non se pode decidir sobre o prezo do diñeiro ou sobre balanzas de pagos, pero si se pode actuar no local con apostas pola actividade produtiva, pola formación, pola innovación. Pódese estimular o gasto en obra e investimento útil e non en gasto suntuario e frivolidades. Pódese axudar a ter mellores condicións de vida e traballo para a xente. Pódese impulsar a conciliación laboral e familiar, como fixemos desde o BNG en Cambre a pasada lexislatura (Mañanceiro, Galescola, comedores escolares)...

Si pensara que non, non me dedicaría a ela. Ademais na política municipal é onde teño establecidas as miñas ilusións e ambicións de facer cousas.

13. ¿SE ESTÁ HACIENDO?.
Home, podo falar por min, por nós. Fixémolo desde o goberno cando nos tocou e, facémolo doutra maneira agora desde a oposición. Os cidadáns terán que valorar. Cos apoios que represento, na oposición, intentamos fiscalizar e controlar e, sobre todo poñer enriba da mesa propostas boas para a xente, para a maioría. Pero, como todo o mundo creo que sabe, non somos goberno.
Quen goberna, francamente, non fai o que debe, nin sequera o que pode.

14. DEFINE AL ALCALDE.
Non sei se non atreverme.

15. ¿CREES QUE TERMINARÁ LA LEGISLATURA, O TOURIÑO LE
BUSCARÁ ACOMODO ANTES?.
Unha boa pregunta,…, para quen teña a resposta. En todo caso non me preocupa. O Psoe ten un montón de problemas en Cambre, como é público, e só desexo que os solucionen canto antes e se poñan a traballar nas cousas que nos interesan a todos. Logo, a cidadanía decidirá.

16. UNA PELÍCULA ¿POR QUÉ?.
Debía ter sete anos cando vin con meus pais no cine, creo que foi no que había nos Mallos, no Alfonso Molina, na Coruña, “Lawrence de Arabía”. Sígueme impactando o recordo e cando a volto a ver confirmo a impresión. Co paso do tempo, demais da música, das imaxes, das interpretacións, venme á cabeza unha reflexión sobre como calquera, aparentemente gris, colocado no lugar adecuado e no momento preciso pode chegar a ilusionar e liderar.



17. EL MAYOR PROBLEMA DE CAMBRE ES:
A falta dun proxecto definido ao servizo das maiorías que consiga un respaldo cidadán suficiente. A ausencia de liderado social.

18. COMPLETA LAS FRASES:

a) Touriño es…O secretario xeral do Psoe e presidente da Xunta
b) Quintana es…O portavoz do BNG e Vicepresidente da Xunta
c) Feijoo es…o secretario xeral do PP e aspirante a algo na Xunta.

19. UN DEFECTO.
Meu? Preguntarei. Se é en abstracto, en xeral, cada vez teño maior tendencia a ver os defectos como virtudes. Quen é perfecto? Pero a esta pregunta hai moita xente que pode dar respostas amplas.
E si, por riba de todo o tabaco.

20. UNA VERDAD.
Cada vez estou máis convencido de que non hai UNHA verdade, e menos a miña. Creo que non existe. O que sí existe é a procura da verdade.

21. UNA MENTIRA.
Cando escoito, a algunhas persoas, falar en nome dos veciños. A mentira sí que existe. A mentira ten intención, busca algo, é consciente. E é un deporte moi practicado. E non se debe confundir cos errores ou os fallos.

22. ¿CÓMO ES UN DÍA PERFECTO?:

a) un día en familia
b) un día de pleno, que nos echamos unas risas
c) una escapada furtiva, lejos del mundanal ruido
d) otro… ¿Cuál?.
Calquera dos tres pode selo, depende do estado de ánimo, e outros tamén, estar cos amigos, pasear polo Mero (que si, que existe e paga a pena andalo)

23. UN SÍMBOLO DE CAMBRE (NO VALE DECIR “EL ALCALDE”)

Outro Alcalde?, Ah, non, iso era un desexo.

24. UN OBJETIVO PARA ESTA LEGISLATURA.
Que pase canto antes e se consigan sacar algunhas cousas adiante que necesita a xente, apesares do goberno.

25. ¿RECONOCES ALGÚN ERROR?. ¿CUÁL?.
Sería unha lista longa, pero por dicir un: pasar a maior parte do tempo da pasada lexislatura traballando no despacho, na administración das cousas en vez de andar máis entre a xente.
Tamén un certo punto de irreflexión, falar antes de pensar.

26. APÚNTATE UN ACIERTO.
Non sería tan longa a lista paro aí están os novos programas e equipamentos que puxemos en marcha en Cambre, o programa mañanceiro e ampliar os comedores escolares, o centro de Servizos Sociais, A galescola da Barcala, a nova Biblioteca do Temple, a Escola municipal de Música,...pero non é acerto persoal, é dun grupo de persoas, dos meus compañeiros. Que só tiveron un fallo que foi poñerme a min á fronte. Agradézollo pero non sei se acertarían.

27. HÁBLAME DE LA VÍA ÁRTABRA.

a) Una cosa que queda muy bien en los programas electorales.
b) No conozco a esa señora.
c) Una calzada romana
d) Lo sé todo de ella, pero es un secreto.
e) Otra… ¿Cuál?.
Unha infraestrutura de comunicación imprescindíbel na comarca e que contribuirá a desconxestionar Cambre e facilitar a mobilidade dos seus veciños.

28. ¿QUIÉN ES RAMÓN BARBA?
Máis ben, quen foi. Un veciño do Temple, concelleiro do goberno socialista nas primeiras lexislaturas. Din quen o coñeceron que boa persoa. Eu só coñezo ao fillo, e si me fío da xenética teño que dar a razón aos que me dixeron iso do pai.


29. ¿CUÁNTAS FIRMAS DEBO RECOGER PARA QUE EL PARQUE PASE A LLAMARSE PARQUE DEL EMBOSCADO?

Eu asinaría para que dentro do parque se nomeara unha zona como “o recuncho do emboscado”. Podería haber visita guiadas para os rapaces.

30. ¿ALGUNA VEZ HAS ESTADO TENTADO DE DECIRLE AL ALCALDE QUE TÚ ERES XABIER, NO JAVIER, AQUÍ Y EN LA CHINA POPULAR?

De feito xa llo dixen varias veces, en privado e en público (en algún Pleno, debería estar recollido nas actas). Pero dáme a impresión de que debe existir algún tipo de impedimento xenético que fai imposíbel corrixilo. Para compensar, supoño, ás veces téñolle escoitado dicir “xefe”.

31. ¿ALGO QUE AÑADIR PARA DESPEDIR?.

Tan só que agardo seguir divertíndome coas cousas do blog. Quitando os comentarios anónimos de mal gusto. Bueno, tamén os tochos in-leibles do Capitán Temple.
Unha idea, porque a ninguén se lle ocorre abrir debates pero co nome por diante. Pódese ser moi duro con educación, sen necesidade de agocharse.
E parabéns pola iniciativa e o esforzo de creatividade. E sen cobrar¡ incríbel nestes tempos.

sobre este blog

por aquí ando a veces, pero sólo para guardar copia de mis cosas, mi lugar preferido para dar guerra es este
(pulsa en este)
¿por qué lo registré?, me gustaba el nombre, soy como un tipo que compra casas para dejarlas vacías, sólo porque le gusta el sitio. ¿Inadecuado?, sí, así soy yo.